‘Wees getuige van dit megagrote indrukwekkende evenement. Gratis!’ kopt de website. Vanavond vindt in Gouda The Passionplaats: door de stad zingen BN’ners het lijdensverhaal van Jezus bij elkaar. Je kunt er live bij zijn, via de webcam meekijken en live op twee televisiekanalen.

Ik weet zeker: het wordt mooi. We mogen geen gelegenheid voorbij laten gaan om het christendom te contextualiseren en tegenwoordig te stellen en de kerk moet zich niet buiten onze mediacultuur plaatsen.

En toch, ik heb een dubbel gevoel.

Als ik mijn twitterstream voorbij zie komen zie ik superlatieven. ‘Wordt vast super’ ‘Prachtige actie’. Of: ‘Ik ga naar de Passion, misschien zien we elkaar nog!’ Of: ‘Ik ga vanavond Syb van der Ploeg’ kruisigen’. ‘Veel plezier’.

Of: ‘Succes met de laatste loodjes’.

Als ik lees ik dat The Passion 1,1 miljoen euro kost, waarbij de stad Gouda de organisatie 100.000 euro aan ‘citymarketing’ toestopt, dan vraag ik ongemakkelijk af: is Jezus verworden tot stadspromotie? Als ik de website van The Passion bestudeer, lees ik teksten als: ‘Bekende artiesten spelen het verhaal van Jezus’ dood en opstanding in een wervelende show met veel muziek’.

Geweldig! De kruisdood van Jezus wordt een wervelende show. Playboymate Bo speelt Maria! Jezus spreekt Fries dankzij Syb van der Ploeg! Frank Lammers hangt graag! Cor Bakker gebruikt het Nederpop repertoire! Komt allen! ‘Kom dus op tijd en maak er een gezellig dagje Gouda van. Het is koopavond en alle winkels en restaurantjes zijn open…’

En als je geen genoeg hebt, kun je naar de AfterPassion. “Duurde The Passion voor jou veel te kort? Wil je nog even nagenieten, napraten of gewoon meer? Het programma bestaat verder uit lekkere muziek van New Day en intrigerende filmpjes.”

Ik kom niet. Wat nou, winkels zijn open? Wat nou, een gezellig avondje Gouda? Wat nou wervelende show?

Er wringt iets in mijn hart. De kruisweg van Jezus is ingetogen. Discreet. Het zijn staties. Statio. Het is stilstaan. Het is geen spektakel, geen Shoppen met Petrus en shoarmabroodje Judas. Het is tot drie keer toe vallen, een bedroefde moeder vol tranen, een verlaten Jezus, 30 zilverstukken en dobbelen om zijn kleding. Het is een kruisdood.

Het is een kruisdood. Eerst wordt Jezus’ lichaam afgeranseld om zijn spieren te verzwakken. Daarna krijgt hij een balk op de schouders gebonden en moet hij lopen naar Golgotha. Vervolgens wordt hij op een staander geplaatst: een kruis. Zijn lichaam zakt steeds verder in door het gewicht, de longen ingedrukt: verstikking dreigt. Hij kan zich nog enkele keren met zijn benen omhoog duwen om niet te stikken, maar uiteindelijk lukt dat niet meer.
Jezus sterft zonder borrelnootjes.